aantekening

Hoe meer ik hoor, hoe meer ik me realiseer dat ik zo onvoorstelbaar veel muziek nog niet gehoord heb terwijl ik die wel wil horen. Van het duiken in alle nooit gehoorde muziek is het ontdekken-bij-toeval mij misschien nog wel het meest lief. Op de rommelmarkt waar ik de Gerry Mulligan-single met twee tracks van de soundtrack van The Subterraneans kocht [zie stuk hieronder], vond ik meer. Zo haalde ik uit een zwart kratje vol teringherrie-cd's er eentje met een iets andere voorkant dan al die anderen. Op het hoesje een tekening van een man met een pet op zijn hoofd en een ukulele in zijn handen. De hoes intrigeerde mij genoeg om de cd te kopen. Thuis bleek David-Ivar Herman Düne - zoals de muzikant heet - moeite te hebben met het soepel laten verlopen van een melodie. Zijn songs klinken hier en daar hoekig, misschien zelfs wel tegendraads. Daarnaast is David-Ivar Herman Düne nogal eens geneigd om ietwat vals te zingen. Ondanks die hoekige melodieën en dat hier en daar valse gezang, ben ik inmiddels verslingerd aan Ya Ya, zoals het gekochte album heet. En als ik ergens aan verslingerd ben, wil ik meer. De zoektocht naar meer David-Ivar Herman Düne heeft nog niet veel opgeleverd, behalve de wetenschap dat zijn broer André Herman Düne ook muziek maakt, soms onder het pseudoniem Stanley Brinks. En dat David-Ivar samen met zijn andere broer - Néman Herman Düne - de band Herman Düne vormt. 

En dan hebben de heren ook nog een muziek makende zus, maar haar naam is me even ontschoten. Dat die naam mij is ontschoten, heeft er onder andere mee te maken dat die niet eindigt op Herman Düne...

Maar meest verrassende ontdekking in mijn zoektocht was de foto van David-Ivar Herman Düne op discogs. Op deze foto zit de muzikant in een hemdje en korte broek in kleermakerszit achter een laptop. Aan de muur achter hem hangen hoezen van twee elpees: Blood On The Tracks en New Morning, beide platen van Bob Dylan (uiteraard).

Sinds het zien van die foto klopt in mijn achterhoofd de dwingende gedachte dat het hoog tijd wordt om New Morning weer eens te beluisteren. Ik kocht mijn eerste New Morning bij een kraampje op Parkpop, ergens in de eerste helft van de jaren negentig. Ik was met de trein naar Den Haag gegaan voor dat festival. Van de optredende muzikanten weet ik niks meer. Wat ik me wel herinner is het schitterende weer die dag en de aanschaf van New Morning dus.

Het is niet alleen de aanschaf van die plaat wat nog vers in mijn geheugen ligt, maar ook het voor het eerst horen van New Morning, een dag na mijn bezoek aan Parkpop. Wat ik me van die eerste draaibeurt vooral herinner is de schoonheid van het mankement. New Morning rammelt op een bijzonder aangename manier. Alsof tijdens de opnamesessies de zoektocht naar perfectie aan de kant werd geschoven ten gunste van het vastleggen van het moment.

Ik had al wel het een en ander van Dylan gedraaid voor ik New Morning voor het eerst hoorde, maar het was die eerste keer New Morning die mij bewust maakte van wat ik later de Dylan-rammel ben gaan noemen. Dat zal mede de reden zijn dat ik dat album zo hoog aansla.

Rammelt de muziek van David-Ivar Herman Düne zo, omdat hij naar New Morning heeft geluisterd? Het zou zo maar kunnen.

~ * ~ * ~

Het zal nog wel even duren voor 'ie hier in de schappen ligt, maar Bob Dylan siert de cover van de nieuwe Uncut. In het tijdschrift een flink artikel over het Dylan-jaar 1966. Dat heeft alles te maken met een aanstaande tentoonstelling in het Bob Dylan Center in Tulsa.

~ * ~ * ~

'Hallo?'

'Hoi. Met mij. Alles goed?'

'Zeker. Wat wil je ook. Het zonnetje schijnt, ik heb net een colaatje voor mezelf ingeschonken en ben net begonnen in Asterix en de Britten.'

'Had je die nog niet gelezen dan?'

''Tuurlijk wel! Dat is de beste Asterix, die heb ik al zo vaak gelezen, dat ik de tekst bijna kan dromen. Blijft gewoon goed, hoe vaak ik 'm ook lees.'

'De beste? Echt?'

'Echt.'

'Je zult wel gelijk hebben, maar daar belde ik niet voor.'

'Waarvoor belde je dan wel?'

'Dat weet ik dus niet meer. Ik zit nu met Asterix in mijn hoofd, maar waarvoor ik belde... God mag het weten.'

'Nou dan bel je maar terug als je het weer weet.'

'Ja... Zal ik doen... Kan het niet uitstaan... Wat was het nou ook al weer.... Uhmmm, Oh, wacht! Ik weet het!'

tuut tuut tuut

'Hallo?'

~ * ~ * ~

Wat doe je als je een plaat op Blue Note in de kringloopwinkel tegenkomt? En als die plaat dan ook nog in prima conditie blijkt te verkeren en in de uitloopgroef het felbegeerde Van Gelder-stempel draagt Dan koop je die plaat natuurlijk. Dan maak je een dansje in je loopje naar de kassa, uiteraard. Dan was je die plaat, wanneer je eenmaal weer thuis bent om vervolgens de naald in de inloopgroef te laten zakken. Tot slot spreek je iedereen die het maar wil horen aan met de woorden: 'wat me nu toch is overkomen....'

~ * ~ * ~