Thomas,
Zo'n dertig, vijfendertig jaar geleden drukte een vriend Jack Kerouacs boek On The Road in mijn handen met de woorden 'dat moet je lezen.' Ik leende zijn boek niet - hij had het nog niet uit - maar kocht kort daarna een eigen exemplaar. Onderweg naar huis, gezeten op de achterbank van een Deux Chevaux, begon ik te lezen. Na een halve bladzijde zat ik er in, het boek liet me niet meer los.
Na On The Road volgden als vanzelf andere boeken van Kerouac - te beginnen met The Subterraneans & The Dharma Bums - en hoewel hij vele goede boeken schreef, geen eentje kon tippen aan On The Road.
Zoals je weet ben ik een onverbeterlijke hamster, een verzamelaar van vooral boeken en platen. In het geval van Kerouac begon dat met de aanschaf - na het lezen van de Nederlandse vertalingen van zijn boeken - van de Engelstalige edities. Snel daarna - wanneer zich de kans voordeed - volgde de aanschaf van ouwe pocketuitgaven van zijn boeken, vaak met schitterende covers.
Eén van de pocketedities van The Subterraneans heeft aan de voorzijde een rood balkje - er is ook een editie met dezelfde cover, maar dan zonder dat balkje. In dat balkje staat onder andere: 'Now a great MGM picture'.
Dat The Subterraneans verfilmd is, was nieuw voor mij. Ik ontdekte het - inmiddels ook al weer wat jaren geleden - door dat rooie balkje op dat boekomslag. Internet wist mij te vertellen dat die film in 1960 uitkwam, twee jaar na publicatie van het gelijknamige boek. Natuurlijk wilde ik die film zien, maar datzelfde internet zei mij dat ik geen haast hoefde te maken aangezien het niet zo'n geweldige film is.
De film heb ik dan misschien niet gezien, maar de soundtrack ken ik wel. Ik kocht 'm een paar jaar geleden. Uiteraard jazz, hoe kan het ook anders in een film naar een boek van Jack Kerouac.
André Previn, Gerry Mulligan en Carmen McRae zijn de muzikanten die met naam op de voorzijde van de hoes genoemd worden.
De hoes van dat album heb ik toch regelmatig in mijn handen gehad, de plaat meerdere malen gedraaid, maar nooit legde ik de link die ik gisteren wel legde. Gisteren was ik op een rommelmarkt en daar kocht ik een singletje met twee nummers afkomstig van deze soundtrack:
Zoals je ziet op deze single geen André Previn of Carmen McRae, alleen Gerry Mulligans naam staat in vette letters op de hoes. Bij het uit de kast trekken - gisteravond - van de ouwe pocketedities van The Subterraneans viel er eentje op:
Een roodharige, schoenloze dame in zwart in wat mogelijk een uitdagende pose moet zijn, maar wat er vooral ongemakkelijk uitziet. Rechts van haar - in bedekte kleuren - een jazzmuzikant. Hoewel ik dit boek al jaren in huis heb, was het me nooit eerder opgevallen dat de muzikant op deze cover Gerry Mulligan is. Ik had het vinden van dat singletje blijkbaar nodig om te zien dat het toch echt Gerry Mulligan is op de voorzijde van deze editie van Kerouacs The Subterreans. Bij het weer zien van dit boek moest ik gelijk denken aan onderstaande foto van een jonge Mulligan.
Nu ik het zie, kan ik het ook niet meer 'ontzien'.
Het wordt nog gekker. Want nadat ik het gezien heb, zocht ik verder. Er is - zoals altijd - meer. De filmposter van The Subterraneans heeft niet alleen Gerry Mulligan gespiegeld, maar ook de dame in ongemakkelijke houding. Haar kleding heeft meer kleur gekregen en haar haar is wat lichter geworden.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten