Thomas,
In mijn puberjaren, grofweg late jaren tachtig tot en met eerste helft jaren negentig, was het gebruikelijk om op zaterdag in de discobus te stappen om tien kilometer verderop in een verbouwde bardancing tot een uur of twee in de nacht vanaf de rand van de dansvloer te staren naar leden van het andere geslacht. Al snel ontdekte ik daar niet geschikt voor te zijn. Ik verafschuwde de tot paringsdans uitnodigende discodreunen bijna net zo hartgrondig als de altijd aanwezige zuipende neanderthalers die aan het eind van de nacht op hun Zundapp huiswaarts reden om de volgende ochtend - vroom in de kerkbank gezeten - hun kontenknijpen en ander onzedelijk gedrag van de avond daarvoor te verzwijgen voor meneer de dominee.
Al snel stapte ik op zaterdagavond niet meer de discobus, maar de lokale kroeg binnen. Een donker, bruin gerookt ding. Wie bij z'n biertje wat wilde eten, kon kiezen tussen een zakje chips - paprika of naturel - een broodje bal of een stuk harde worst. Een kroeg waar werd gedobbeld om geld en iedere avond wel iemand de weg kwijtraakte naar de wc of huis. Een kroeg waar de man naast je uit het hoofd verzen van Slauerhoff kon opdreunen en de pakken shag werden gedeeld met wie even zonder zat.
Achter de toog stond anderhalve meter vinyl te verstoffen, daarboven enkele tientallen cd's die om beurten gedraaid werden. Niet dat het veel uitmaakte welke cd door de man achter de toog in de speler werd geschoven aangezien ze allemaal van John Lee Hooker waren. Muziek om op te deinen terwijl men zwijgend naar een verdwijnende bierkraag staart.
Met het eind jaren tachtig verschijnen van de 3 cd's tellende boxset Singles Collection - The London Years van The Rolling Stones kwam er verandering in het patroon: ineens waren daar de Stones om iedere avond John Lee Hooker enkele uren te onderbreken. Ik ben nooit een groot Stones-liefhebber geweest, al moet ik bekennen dat de eerste cd van hun Singles Collection wel bij mij in goede aarde viel. Ik gaf de voorkeur aan John Lee Hooker. Dat doe ik nog steeds.
Vanochtend werd ik iets voor zes uur wakker. Om 'mevrouw Tom' niet te wekken, sloop ik op mijn tenen weg. Beneden zette ik een kop koffie en legde ...And Seven Nights van John Lee Hooker op de draaitafel. Opgenomen in 1964, twee jaar later uitgebracht. Een schitterend album met de bekende Hooker-boogie om nog maar te zwijgen over die uit duizenden herkenbare zware stem van de man. ...And Seven Nights bevat geen zwak moment. Elf songs lang weet de man mijn aandacht vast te houden en dat is knap want revolutionair kunnen we zijn muziek niet noemen. Het is altijd min of meer hetzelfde. En toch blijft het boeien. Hoe dat kan? Dat dat kan is misschien de definitie van charisma.
In september 1965 - ergens tussen het opnemen en uitkomen van John Lee Hookers ...And Seven Nights - gaf Bob Dylan een concert in de Hollywood Bowl in Los Angeles. Eerste helft solo, tweede helft met een band bestaande uit Robbie Robertson, Al Kooper, Harvey Brooks en Levon Helm.
Ergens eind jaren negentig kocht ik op een platenbeurs de bootleg Electric Black Night Crash. Op deze cd staan opnamen van dat concert in de Hollywood Bowl. Niet geweldig van geluid, maar bij gebrek aan beter zeker de moeite waard. In 2019 kwam daar de grijze release Hollywood Bowl '65, uitgebracht door Rox Vox bij. Met het recent op internet opduiken van een nieuwe, geremasterde versie van de opnamen van dit concert, zijn deze cd's overbodig geworden. De geluidskwaliteit van deze remaster is spectaculair. Een upgrade die menig Dylanliefhebber zal doen likkebaarden.
Daarnaast bevat deze versie een heerlijk fragment van een swingende Tombstone Blues als opener van de tweede helft van het concert en tussen Maggie's Farm en Ballad Of A Thin Man een It Ain't Me Babe om je vingers bij af te likken, die ontbreken op Electric Black Night Crash en Hollywood Bowl '65. Een ander verschil tussen deze nieuwe editie en Electric Black Night Crash en Hollywood Bowl '65 is de volgorde van de songs. Op deze laatste twee is na I Don't Believe You eerst Just Like Tom Thumb's Blues en daarna From A Buick 6 te horen, terwijl op de nieuwe remaster Buick 6 voor Tom Thumb speelt.
Naast John Lee Hooker is het deze dagen toch vooral Bob Dylans concert in Hollywood Bowl dat door huize Willems schalt. Hoe vaak ik dit ook hoor, het blijft boeien. Charisma.
Mocht je deze nieuwe Hollywood Bowl tegenkomen, grijp 'm & luister.
Pas goed op jezelf,
groet,
TW
14 II 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten