Thomas,
Bob Weir - gitarist van Grateful Dead - is overleden op 78-jarige leeftijd, zo las ik vanochtend in de nieuwsapp van NOS. Van de originele bezetting is nu alleen drummer Bill Kreutzmann nog in leven. Ik schrok van dat bericht, moet ik toegeven.
Zit je op Facebook? Dat hele sociale media gebeuren is steeds meer een uithangbord voor foute keuzes. Ik twijfel dan ook regelmatig over mijn keuze om nog geen afscheid te nemen van Facebook, maar door een aantal muziekgroepen op dat forum ben ik tot op heden gebleven. De uren na het bekend worden van het overlijden van een muzikant is het echter zaak van Facebook te blijven. Vandaag is iedereen op Facebook groot Grateful Dead-liefhebber. Dat uit zich in berichten vol vage herinneringen aan concertbezoeken, foto's van platencollecties en verzuchtingen als 'weer een van de groten is heengegaan' terwijl deze rouwenden nooit eerder blijk hebben gegeven van enige belangstelling voor de muziek van Grateful Dead. Natuurlijk moeten ze doen wat ze niet laten kunnen & wie ben ik om over hen te oordelen, maar ik doe niet mee. Fuck 'em.
Oké, toegeven, ik heb vanochtend even met het idee gespeeld om een album van Grateful Dead op de draaitafel te leggen, maar zou het dan zeker niet op de foto zetten om bewuste foto voorzien van een handvol betraande emoji's op sociale media te gooien.
Moet ik het nog hebben over de canonisering van David Bowie op datzelfde Facebook? De man was een groot muzikant & het is deze week tien jaar geleden dat hij overleed, maar dat maakt hem nog geen god. Gezien de hoeveelheid Bowie-berichten die deze dagen op Facebook verschijnen heeft de man duizenden 'allergrootste fans'.
Naar aanleiding van bovenstaande zou je kunnen concluderen dat ik in een pesthumeur ben. Dat ben ik niet. Oké, ik ben de kou en de gladheid zat. Het nieuws uit binnen- en buitenland is ook niet bepaald om vrolijk van te worden & ik ben net in een naar binnengelopen plasje sneeuwvocht gaan staan waardoor mijn linker sok nat & koud is, maar dat is geen reden om het koppie te laten hangen. Sterker, ik ben in een erg goede bui.
Toen in maart 1991 The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 verscheen, was mijn Dylan-reis een jaartje of twee, drie onderweg. Ik had toen redelijk wat, maar lang niet alles van de man gehoord. Pas toen de boxset al in de winkels lag, hoorde ik van deze uitgave. Een begeerlijke boxset, maar het geld ervoor had ik niet. Met een weekend of vakantiebaantje verdiende ik het benodigde bedrag bij elkaar, maar tegen die tijd bleek de box bijna overal al uitverkocht. Pas in de vierde of vijfde door mij bezochte platenzaak bleek nog een exemplaar te staan: een grote box met drie cd's en een smal langwerpig boekwerkje.
Ik herinner me de overdonderende realisatie dat ik luisterde naar de inhoud van Bob Dylans prullenbak. Songs als Walls Of Red Wing, Seven Curses, She's Your Lover Now en You Changed My Life waren nooit eerder op een Dylan-album verschenen. Alternatieve takes van The Times They Are A-Changin' (op piano!), It Takes A Lot To Laugh, It Takes A Train To Cry, Tangled Up In Blue en Idiot Wind zetten mijn wereld op z'n kop. En dan heb ik het nog niet over de opnamen op deze boxset die tot het beste uit Dylans oeuvre horen: Moonshiner, Farewell Angelina, I'll Keep It With Mine, Foot Of Pride, Series Of Dreams en natuurlijk Blind Willie McTell.
Maar bovenal ook Angelina, maar daarover later meer.
De schoonheid van de latere songs hoorde ik aanvankelijk niet, moet ik bekennen. Het eerste jaar na aanschaf draaide ik vooral de eerste cd - Dylan met akoestische gitaar - en pas daarna kwam de ontdekking van de schoonheid op die tweede cd - midsixties tot midseventies - en nog weer later pas het jaren tachtig werk op de derde schijf. Ondertussen de linernotes van John Bauldie in dat langwerpige boekwerkje keer op keer lezend, zoekend naar aanwijzingen, de sleutel waarom dit toch allemaal zo mooi is.
Ik herinner mij Idiot Wind op een cassette te hebben gezet en deze - inclusief een op gehoor uitgeschreven songtekst - aan een dichter te hebben gegeven. Na een maand of twee kreeg ik tape en tekst terug. De dichter had geen sleutel gevonden, wel schoonheid, zo liet hij weten. Tsja.
Ik heb me vaak afgevraagd of de bedenker van de albumtitel The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 later spijt heeft gekregen. Het volumes 1 - 3 in die titel verwijst natuurlijk naar de drie cd's (of cassettes) in die boxset, maar slaat als een tang op een varken wanneer je naar deze boxset luistert op elpee. Die elpeebox bevat namelijk geen drie, maar vijf schijven. En hoewel in 1991 de elpeemarkt op de hartbewaking lag, werd The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 in maart 1991 ook op elpee uitgebracht (althans in Europa, niet in Amerika). In mijn verzamelwoede heb ik later - veel later - alsnog die elpeebox gekocht in een platenzaakje in Zwolle en nog weer later (2017) volgde een heruitgave op elpee. Het is deze laatste versie die ik vandaag draai.
Het is januari 2026, het is bijna 35 jaar geleden dat ik voor het eerst The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 draaide. Het absurde feit doet zich voor dat na zoveel jaar luisteren de muziek op deze set mij nog steeds weet te verrassen. Nog steeds (her-)ontdek ik op deze set hartverscheurend mooie opnamen waar ik eerder (deels) overheen luisterde.
Er is een zomer geweest dat ik regelmatig alleen Moonshiner draaide. Er is een periode geweest waarin ik de cd-speler programmeerde om achtereenvolgens Farewell Angelina, I'll Keep It With Mine en She's Your Lover Now keer op keer te spelen. Ooit brandde ik de vier outtakes van Blood On The Tracks die op The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 te vinden zijn op een cd'tje, die schijf heeft ruim een half jaar in de speler in mijn auto gewoond.
Ruim twee jaar - 26, bijna 27 maanden - luisterde ik iedere dag minstens één keer naar Blind Willie McTell, na een zware werkdag draaide ik de song soms wel tien keer achter elkaar op vol volume. 'Mevrouw Tom' vroeg op dat soort dagen soms waarom ik na die tien keer 'al' stopte. Ook zij was geraakt door die stem, door die song.
Soms combineerde ik Blind Willie McTell met die andere Infidels-outtake: Foot Of Pride.
Ik weet niet meer hoe vaak ik de derde cd van The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 in de speler heb geschoven om alleen naar de alternatieve take Every Grain Of Sand te luisteren, maar Guinness Book Of Records-waardig moet het zeker zijn.
En dan is er Angelina, een outtake van het album Shot Of Love. Ik heb het vaker geroepen: Shot Of Love is Dylans beste album uit de jaren '80. Beter dan Infidels of Oh Mercy & de outtakes van Shot Of Love zijn eigenlijk allemaal groots. Ooit zet ik alle beschikbare Shot Of Love-opnamen op een serie cd'tjes of cassettes zodat ik het allemaal achter elkaar kan horen. Mijn oren zullen dan tintelen van geluk.
Is er een lijn te trekken van Farewell Angelina van de tweede schijf van The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 naar Angelina op de derde schijf? Het is een vraag die ik mezelf al bijna 35 jaar stel & die ik mezelf - ondanks dat ik het antwoord weet - maar blijf stellen. Het antwoord is 'nee'.
My right hand drawing back while my left hand advances
Where the current is strong and the monkey dances
To the tune of a concertina
Zo begint Angelina als ik de op Dylans website gepubliceerde songtekst mag geloven. Het zou zomaar kunnen kloppen. Hoewel ik Angelina honderden keren gehoord heb, kan ik het niet met zekerheid zeggen. Zoals bij zoveel Dylansongs leeft Angelina voor mij als ik het hoor - door de meester zelf gezongen - daarbuiten niet tot nauwelijks.
Angelina moet je simpelweg ondergaan om de schoonheid te begrijpen. Dat is natuurlijk een open deur, dat snap ik ook, maar deze open deur bevat veel waarheid. De schoonheid van de song zit meer in hoe dan in wat Dylan zingt. Het is een song die je eigenlijk alleen moet draaien als je daarna even pauze kunt nemen. Ruimte heb om weer op adem te komen, zal ik maar zeggen.
Angelina is zo goed dat ik nooit de woorden zal vinden om deze song te vangen. Het is misschien daarom - omdat ik nooit helemaal de vinger achter wat ik hoor krijg - dat Angelina blijft boeien. Ik kom tijdens het luisteren dichtbij, zeker, maar zodra de laatste klanken wegsterven gaat ieder begrijpen in rook op.
Ik laat net de naald zakken op kant A van de derde elpee van The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991. De woorden die producer Tom Wilson uitspreekt voor de eerste take van Subterranean Homesick Blues begint, kan ik playbacken, zo vaak heb ik inmiddels deze boxset gedraaid en toch verveeld het nog geen moment. Het duurt nog even voor Angelina (plaat 4, kant B, laatste track) door de kamer zal schallen. ik heb vaak de cd-versie van The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 gebruikt om naar slechts één of enkele songs te luisteren. Het mooie van het draaien van de elpee-versie is dat ik niks oversla. Ik draai de boxset van begin tot eind, alle 58 songs. Ik kan me geen beter begin van deze zondag voorstellen.
Terug naar Bob Weir en sociale media. In de wakkerliguren in de vroege ochtend heb ik overwogen om na het draaien van The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 het beste compromis op de draaitafel te leggen: Dylan & The Dead, dat album met enkele opnamen van de gezamenlijke tournee van Bob Dylan en Grateful Dead. Dylan & The Dead wordt vaak aangemerkt als een van de slechtste albums in zowel Dylans als Grateful Deads oeuvre. Stel je voor dat ik een foto van dat album vandaag via sociale media de wereld in zal slingeren. Wat zouden de reacties zijn?
Ik hoorde Dylan & The Dead eind 1989 voor het eerst, dus nog voor The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991. Ik heb altijd een zwak voor deze plaat gehad, misschien wel omdat ik 'm vroeg in mijn Dylan-reis hoorde. Er is een tijd geweest dat ik Dylan & The Dead beter vond dan Blonde On Blonde en er zijn nog steeds dagen dat ik er zo over denk, al komen die dagen niet meer veel voor. Dylan & The Dead heeft me zowel de wereld van de Dylan-concerten als het oeuvre van Grateful Dead ingezogen. Met dat in het achterhoofd is het misschien niet eens zo gek om vandaag juist dat album te draaien.
Maar dan wel pas als The Bootleg Series volumes 1 - 3 [rare & unreleased] 1961 - 1991 helemaal gehoord is.
groet,
TW
11jan26
Geen opmerkingen:
Een reactie posten