De onmogelijke keuze #1 staat hier, #2 lees je hier.
~ * ~ * ~
Vanochtend tussen de eerste en tweede kop koffie luisterde ik voor het eerst naar het album Grotesque van The Fall. Als er een band is waarbij de zanger de verpersoonlijking van de band is, dan is het wel The Fall. Zanger Mark E. Smith is het enige bandlid dat te horen is op ieder Fall-album. Smith is The Fall.
De muziek van The Fall in het algemeen en Grotesque in het bijzonder is geen makkelijke muziek. Het is geen muziek om de stilte in een grand café weg te jagen of om borrelgasten mee te verrassen. De muziek op Grotesque laat zich misschien het best omschrijven als in drijfzand wegzakkend schuurmiddel-in-klank.
En dan die stem van Smith: vlak, boos, expressief, ruw. Geen stem voor The Voice Of Holland, maar ik prefereer de toondove stem van Smith boven de engelenharenklanken uit de strotten van - laten we zeggen - een Whitney Houston of Mariah Carey. Daar waar de rommelende mompelklanken van Smith een mens, een individu laten horen, zijn de stemmen van Houston en Carey & co. inwisselbaar voor een leger aan schoonzangers en -zangeressen.
Bij het derde of vierde nummer van Grotesque zocht ik het album op YouTube op en stuurde de link via WhatsApp naar mijn in de trein zittende zoon met de woorden 'Echt iets voor jou, denk ik.' Al snel volgde er een reactie van zijn kant: 'Klein stukje geluisterd, klinkt inderdaad goed.'
Toch gaat Grotesque niet mee naar het spreekwoordelijke onbewoonde eiland.
Gisteravond draaide ik Southern Journey vol. 6; Sheep, Sheep Don'tcha Know The Road, een verzamel-cd met door Alan Lomax in het zuiden van Amerika gemaakte opnamen. Gewoon met een bandrecorder, bij mensen in de achtertuin of aan de keukentafel. Field recordings, zoals dat zo mooi heet. Dertien delen verschenen er vanaf 1997 van Southern Journey. De elf delen die ik heb van deze serie zijn stuk voor stuk veel gedraaide favorieten. Hobart Smith, Mississippi Fred McDowell, Almeda Riddle, Ed Young, Bright Light Quartet, Ed Lewis en James Carter, het zijn slechts enkele van de mannen en vrouwen wiens muziek te vinden is op de verschillende delen van Southern Journey. Blues, folk, country, bluegrass, gospel, chain gang, kinderliedjes, het komt allemaal voorbij op deze serie cd's.
Het probleem is dat de delen van Southern Journey geen albums zijn, maar 'slechts' verzamelingen songs en daardoor niet aan de zelfopgelegde criteria voor selectie van het onbewoonde eiland voldoen. En wie bereid is de regels iets te buigen om toch - laten we zeggen - deel 1 mee te kunnen nemen, voelt daardoor alleen maar nog meer het gemis van de overige delen. Bij Southern Journey is het alles of niks. Slechts één cd meenemen volstaat simpelweg niet. Dat is jammer, want veel mooier dan dit wordt muziek namelijk niet.
Tot slot: de sprong van The Fall naar de veldopnamen van Alan Lomax lijkt groot, maar als je er over nadenkt valt het mee. De stemmen op Southern Journey zijn van individuen, zijn uniek en niet inwisselbaar. Ze bevatten dezelfde eigenheid als die ik in de stem van Mark E. Smith waardeer. (Laat Alan Lomax dat maar niet horen...)
~ * ~ * ~
Het schiet allemaal nog niet op, ik blijf maar twijfel voor mezelf opwerpen. Ik kan niet kiezen, ik wil te veel. Slechts drie van de tien titels lijken definitief vast te staan:
Bob Dylan - Bringing It All Back Home
Moondog Jr. - Every Day I Wear A Greasy Black Feather On My Hat
Edzayawa - Projection One
En zelfs over die drie zijn soms nog twijfels. Waarom doe ik mezelf dit aan?
~ * ~ * ~